Τα ναυάγια της γενιάς των Λαμπράκηδων

Χρειάζεται, άραγε, να δικαιολογήσω την ονομασία του blog μου;
Θα το κάνω για τους νεανικής ηλικίας επισκέπτες μου.
Το πρώτο ναυάγιο της γενιάς μου, όσων, δηλαδή, γεννηθήκαμε αμέσως μετά τον πόλεμο, το ζήσαμε στα παιδικά μας χρόνια. Ήταν το ναυάγιο της Εθνικής Αντίστασης και του Εμφυλίου, που βιώναμε στη βρεφική μας ηλικία στο οικογενειακό μας περιβάλλον και λίγο αργότερα, στο δημοτικό, στα λεγόμενα "πέτρινα χρόνια".
Μια δεκαετία αργότερα, στις 21 Απρριλίου του 1967, ζήσαμε το μεγαλο ναυάγιο της λεγόμενης "Άνοιξης της Δημοκρατίας" και του κινήματος που έδωσε το όνομά του στη γενιά μου.
Περάσαμε επτά χρόνια στη γαλέρα του κάτεργου, για να ζήσουμε, τον Ιούνιο του 1974, ένα ακόμη ναυάγιο των προσδοκιών μας στη διάρκεια του αντιστασιακού αγώνα και της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, με την "ελεγχόμενη μεταπολίτευση".

Επί τρείς δεκαετίες, μετά το 1981, είχαμε την εντύπωση ότι ταξιδεύουμε με κρουαζιερόπλοιο και με ούριο άνεμο. Για να φτάσουμε, τελικά, στο ναυάγιο του μνημονίου που πολλοί, και σωστά κατά τη γνώμη μου, το ονόμασαν ναυάγιο της γενιάς του Πολυτεχνείου. Αν και δεν έγιναν όλοι γιάπηδες.
Και σ' εμάς τους υπόλοιπους, όμως, ταιριάζουν οι θλιβεροί στίχοι του Καβάφη (τους γράφω αποό στήθους): "Α, όταν έχτιζαν τα τύχη πως να μην προσέξω / αλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχπν / ανεπαισθήτως μ' έκλεισαν από τον κόσμο έξω"
Τώρα είμαστε γαζωμένοι στη σχεδία των "αγνακτισμένων", χωρίς να ξέρουμε που παν΄ τα τέσσερα.
Και καλά εμείς που καλά να πάθουμε. Τι μας φταίνε, όμως, τα παιδιά και τα εγγόνια μας;