Το φετεινό γιορτασμό της 38ης επετείου της εξέγερσης του Πολυτεχνείου τον σκιάζουν δύο μαύρες κηλίδες. Η πρώτη είναι οι τέσσερις ομοϊδεάτες και νοσταλγοί της χούντας υπουργοί της "κυβέρνησης συνεργασίας". Η δεύτερη είναι η για πρώτη φορά μετά από την είσοδο του τάγκς στο Πολυτεχνείο τη νύχτα της 17 Νοέμβρη του '73, παραβίαση του πανεπιστημιακού ασύλου στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης στο χθεσινό εορτασμό. Η ιστορία της μεταπολίτευσης, δηλαδή, μας οδήγησε ξανά πίσω στην αφετηρία της. Μόνο που αυτή το φορά τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα. Γιατί τότε είχαμε τη συμφορά πίσω μας, ενώ τώρα των έχουμε μπροστά μας.
Σάββατο 19 Νοεμβρίου 2011
Παρασκευή 7 Οκτωβρίου 2011
Η ανθολογία της κρίσης
Μπορεί να μοιάζει με εργασία μαθήτριας της πρώτης Λυκείου, όμως εγώ θα καταγράψω, από μνήμης, τους στίχους που μού 'ρχονται στο νου τις νύχτες της αγρύπνιας, καλώντας σας να συμπληρώσετε αυτή της ανθολογία του αδιεξόδου, αλλά και της ελπίδας.
Και ξεκινάμε με τα πολυφορεμενα "Τείχη" του Κ. Καβάφη:
"Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ / μεγάλα και υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη / και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ / κι άλλο δεν σκέφτομαι παρά αυτήν την τύχη... / Α, όταν έκτιζον τα τείχη πως να μην προσέξω / αλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον. / Ανεπαισθήτως μ' έκτισαν από τον κόσμον έξω".
Μέσα στην "ερημία του πλήθους" του Μανόλη Αναγνωστάκη, μας παίρνει απ' το χέρι ο Σολωμός: "Μοναχή το δρόμο επήρες / και ξανάρθες μοναχή / δεν είν' εύκολες οι θύρες / όταν η χρεία τες κροταλεί".
Στο κατάστρομα του καραβιού μας προειδοπειεί ο Δημήτρης Παπαδίτσας:
"Κρατηθείτε... / Μπάζει πολύ νερό δεν θ' αργήσει το βαπόρι να μας πάει κάτω / Γι' αυτό κρατηθείτε απ' τα κάγκελα απ' τον ουρανό απ' τα δέντρα. / Κρατηθείτε... / Απ' την οργή που είναι κόκκινη σαν κεράσι δίδυμο / στο αυτί της μικρής μου ξαδέρφης".
Ναυαγοί στο πέλαγο αγναντεύουμε τη στεριά μέσα απ' το στίχο του Κωστή Παλαμά:
"Σβυσμένες όλες οι φωτιές οι πλάστρες μεσ' στη χώρα..."
"Χωρίς χαμόγελο στους παγομένους δρόμους / τα γεμάτα απορία βλέματα των παιδιών / τα αστραφτερά μάτια των νέων / τα φεγγαρήσια πρόσωπα των γυναικών / τα σφυγμένα χείλη των ανδρών / τα σκαμένα απ' τον πόνο εικονίσματα των γερόντων..." γράφει ο ναυαγός.
"Κι όμως πρέπει να λογαριάσουμε πως προχωρούμε / Κι όμως πρέπει να λογαριάσουμε κατά που προχωρούμε..." επιμένει ο Γιώργος Σεφέρης.
Κι επανέρχεται ο Κωστής Παλαμάς: "Και σεν δε θά 'χει πια άλλο σκαλί / να κατρακυλήσεις πιο βαθειά στου κακού τη σκάλα / για τ' ανέβασμα ξανά που σε καλεί / θα αισθανθείς να σου φυτρώνουν, ω χαρά / τα φτερά, τα φτερά τα πρωτινά σου τα μεγάλα..."
"Σκέψου τι πράγματα γλυκά / κοιμούνται κάτω από το χιόνι. / Κοιμάται ο σπόρος μυστικά, / καθώς το φύτρο του φυτρώνει..." μας ενθαρρύνει ο Τέλος Άγρας.
"Μελίσσι βουερό οι ελπίδες μας / ο φόβος και η αγωνία των τυράννων" μας δείχνει το στόχο ο Αλέκος Μαρύλας, ξεκολώντας μαζί με το δέρμα του το χιτώνα του Νέσσου.
Για νά 'ρθει ο Γιώργος Θέμελης να στεριώσει και να προσανατολίσει αυτές τις βουερές μέλισσες:
"Αυτός λοιπόν ο Κόσμος, ο Κόσμος που έρχετει, / πάει να γίνει ωραίος / Κατοικήσιμος. / Με ψηλά βουνά νεόχτιστα, σπίτια στεγανά, χωρίς ρωγμές. / Ευρυχωρία και λάμψη. / Τρωκτικά δεν υπάρχουν. Τρωκτικά, Δεινόσαυροι, Δήμιοι / και άλλα δεινά ερπετά /καταποντίστηκαν / στα τάρταρα./ Αυτός λοιπόν ο Κόσμος πάει να γίνει Ωραίος / Κατοικίσημος / ως να ετοιμάζεται για νά 'ρθει να κατοικήσει εδώ κάτω / Η Ομορφιά./ Ως νά 'ναι να 'ρθει να κατοικήσει η Ομορφιά. / Η Ομορφιά η απέραντη, η Παντοκρατορία / Μέσ' απ' την έφορη κόπρο, μέσ' απ' τη λάσπη / Ανασηκώνεται ανάβρυσμα, στήλη χαράς, χαιρετισμός".
Και ξεκινάμε με τα πολυφορεμενα "Τείχη" του Κ. Καβάφη:
"Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ / μεγάλα και υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη / και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ / κι άλλο δεν σκέφτομαι παρά αυτήν την τύχη... / Α, όταν έκτιζον τα τείχη πως να μην προσέξω / αλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον. / Ανεπαισθήτως μ' έκτισαν από τον κόσμον έξω".
Μέσα στην "ερημία του πλήθους" του Μανόλη Αναγνωστάκη, μας παίρνει απ' το χέρι ο Σολωμός: "Μοναχή το δρόμο επήρες / και ξανάρθες μοναχή / δεν είν' εύκολες οι θύρες / όταν η χρεία τες κροταλεί".
Στο κατάστρομα του καραβιού μας προειδοπειεί ο Δημήτρης Παπαδίτσας:
"Κρατηθείτε... / Μπάζει πολύ νερό δεν θ' αργήσει το βαπόρι να μας πάει κάτω / Γι' αυτό κρατηθείτε απ' τα κάγκελα απ' τον ουρανό απ' τα δέντρα. / Κρατηθείτε... / Απ' την οργή που είναι κόκκινη σαν κεράσι δίδυμο / στο αυτί της μικρής μου ξαδέρφης".
Ναυαγοί στο πέλαγο αγναντεύουμε τη στεριά μέσα απ' το στίχο του Κωστή Παλαμά:
"Σβυσμένες όλες οι φωτιές οι πλάστρες μεσ' στη χώρα..."
"Χωρίς χαμόγελο στους παγομένους δρόμους / τα γεμάτα απορία βλέματα των παιδιών / τα αστραφτερά μάτια των νέων / τα φεγγαρήσια πρόσωπα των γυναικών / τα σφυγμένα χείλη των ανδρών / τα σκαμένα απ' τον πόνο εικονίσματα των γερόντων..." γράφει ο ναυαγός.
"Κι όμως πρέπει να λογαριάσουμε πως προχωρούμε / Κι όμως πρέπει να λογαριάσουμε κατά που προχωρούμε..." επιμένει ο Γιώργος Σεφέρης.
Κι επανέρχεται ο Κωστής Παλαμάς: "Και σεν δε θά 'χει πια άλλο σκαλί / να κατρακυλήσεις πιο βαθειά στου κακού τη σκάλα / για τ' ανέβασμα ξανά που σε καλεί / θα αισθανθείς να σου φυτρώνουν, ω χαρά / τα φτερά, τα φτερά τα πρωτινά σου τα μεγάλα..."
"Σκέψου τι πράγματα γλυκά / κοιμούνται κάτω από το χιόνι. / Κοιμάται ο σπόρος μυστικά, / καθώς το φύτρο του φυτρώνει..." μας ενθαρρύνει ο Τέλος Άγρας.
"Μελίσσι βουερό οι ελπίδες μας / ο φόβος και η αγωνία των τυράννων" μας δείχνει το στόχο ο Αλέκος Μαρύλας, ξεκολώντας μαζί με το δέρμα του το χιτώνα του Νέσσου.
Για νά 'ρθει ο Γιώργος Θέμελης να στεριώσει και να προσανατολίσει αυτές τις βουερές μέλισσες:
"Αυτός λοιπόν ο Κόσμος, ο Κόσμος που έρχετει, / πάει να γίνει ωραίος / Κατοικήσιμος. / Με ψηλά βουνά νεόχτιστα, σπίτια στεγανά, χωρίς ρωγμές. / Ευρυχωρία και λάμψη. / Τρωκτικά δεν υπάρχουν. Τρωκτικά, Δεινόσαυροι, Δήμιοι / και άλλα δεινά ερπετά /καταποντίστηκαν / στα τάρταρα./ Αυτός λοιπόν ο Κόσμος πάει να γίνει Ωραίος / Κατοικίσημος / ως να ετοιμάζεται για νά 'ρθει να κατοικήσει εδώ κάτω / Η Ομορφιά./ Ως νά 'ναι να 'ρθει να κατοικήσει η Ομορφιά. / Η Ομορφιά η απέραντη, η Παντοκρατορία / Μέσ' απ' την έφορη κόπρο, μέσ' απ' τη λάσπη / Ανασηκώνεται ανάβρυσμα, στήλη χαράς, χαιρετισμός".
Τετάρτη 28 Σεπτεμβρίου 2011
Μελέτες περιβαλλοντικών επιπτώσεων
Σε ένα τηλεοπτικό ρεπορτάζ για τις διαμαρτυρίες κατοίκων της Παλαιάς Φώκαιας για την σχεδιαζόμενη εγκατάσταση μονάδας βιολογικού καθαρισμού στην περιοχή τους, αναφέρθηκε ότι η μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων που συνοδεύει τα σχετικά έγγραφα, είναι "ακριβές αντίγραφο" προγενέστερης που εκπονήθηκε για άλλη περιοχή, της οποίας οι "μελετητές" δεν μπήκαν στον κόπο να αλλάξουν ούτε τα τοπωνύμια.
Το βέβαιο είναι ότι έχουν προηγηθεί, εδώ και δεκαετίες, δεκάδες ή και εκατοντάδες τέτοια αντίγραφα -ανάλογα με τον αριθμό των πελατων του μελετητικού γραφείου- στα οποία απλώς μια γραμματέας άλλαζε τα τοπωνύμια. Όλοι το ξέρουμε και κανείς δεν αντιδράει. Κι ας ακυρώνεται στην πράξη ένα σοβαρό μέτρο προστασίας του περιβάλλοντος, το οποίο μάλιστα ανεβάζει το κόστος κατασκευής, κυρίως των δημοσίων έργων, αλλά και των ιδιωτικών επενδύσεων.
Το ίδιο δεν συμβαίνει, άλλωστε, και σε πολλούς ακόμη τομείς; Και όχι μόνο των κατασκευών (βλέπε τις χιλιάδες των αυθαιρέτων, που κατακλύζουν κατά κύματα τη χώρα μας), αλλά και στο χώρο της υγείας, για παράδειγμα, όπου, ενώ όλοι ξέρουμε εδώ και χρόνια τι δουλειά κάνουν οι λεγόμενοι "ιατρικοί επισκέπτες", κανείς δεν μίλησε ποτέ γι' αυτήν.
Χιλιάδες τα παραδείγματα συνενοχής της δημόσιας διοίκησης, της δικαιοσύνης, επαγγελματικών κλάδων, αλλά και των πολιτών, με τη συμμετοχή ή την ανοχή μας, σε παρόμοιες εγκληματικές πρακτικές.
Δεν είναι, λοιπόν, μόνο το "πολιτικό σύστημα" υπεύθυνο για τη σημερινή μας κατάσταση, αλλά και αυτό το ιδιότυπο "κοινωνικό σύστημα" της αυθαιρεσίες και της ανοχής, που οικοδομήσαμε τις τελευταίες 10ετίες στη χώρα μας.
Στο ότι αισθανόμαστε σε κάποιο βαθμό συνένοχοι οφείλεται, ίσως, -σε συνδυασμό με το ότι ο "οργανισμός" των μεσαίων στρωμάτων, που αποτελούν την πλειοψηφία της χώρας μας, "έχει πολύ λίπος"- το ότι μέχρι τώρα αντιδρούμε παθητικά στην ανατροπή των δεδομένων στις εργασιακές σχέσεις, τις αμοιβές, τα ασφαλιστικά και τα φορολογικά. Με εξαίρεση κάποιες συνταχνίες "προνομιούχων" και την περαστική "άνοιξη" των "αγανακτισμένων".
Δυστυχώς, δεν έχουμε φτάσει ακόμη στις "επαναστατικές συνθήκες" που, σύμφωνα μες τον λενινιστικό ορισμό, έχουν διαμορφωθεί όταν "η άρχουσα τάξη δεν μπορεί πλέον να κυβερνήσει με τον ίδιο τρόπο και ο λαός δεν θέλει πλέον να κυβερνηθεί με τον ίδιο τρόπο".
Τώρα θα μου πείτε : Τι σ' έπιασε και τα γράφεις όλα αυτά στις πέντε το ξημέρωμα;
Η απάντηση είναι: "Ο πεινασμένος, φούρνους ονειρεύεται".
Το βέβαιο είναι ότι έχουν προηγηθεί, εδώ και δεκαετίες, δεκάδες ή και εκατοντάδες τέτοια αντίγραφα -ανάλογα με τον αριθμό των πελατων του μελετητικού γραφείου- στα οποία απλώς μια γραμματέας άλλαζε τα τοπωνύμια. Όλοι το ξέρουμε και κανείς δεν αντιδράει. Κι ας ακυρώνεται στην πράξη ένα σοβαρό μέτρο προστασίας του περιβάλλοντος, το οποίο μάλιστα ανεβάζει το κόστος κατασκευής, κυρίως των δημοσίων έργων, αλλά και των ιδιωτικών επενδύσεων.
Το ίδιο δεν συμβαίνει, άλλωστε, και σε πολλούς ακόμη τομείς; Και όχι μόνο των κατασκευών (βλέπε τις χιλιάδες των αυθαιρέτων, που κατακλύζουν κατά κύματα τη χώρα μας), αλλά και στο χώρο της υγείας, για παράδειγμα, όπου, ενώ όλοι ξέρουμε εδώ και χρόνια τι δουλειά κάνουν οι λεγόμενοι "ιατρικοί επισκέπτες", κανείς δεν μίλησε ποτέ γι' αυτήν.
Χιλιάδες τα παραδείγματα συνενοχής της δημόσιας διοίκησης, της δικαιοσύνης, επαγγελματικών κλάδων, αλλά και των πολιτών, με τη συμμετοχή ή την ανοχή μας, σε παρόμοιες εγκληματικές πρακτικές.
Δεν είναι, λοιπόν, μόνο το "πολιτικό σύστημα" υπεύθυνο για τη σημερινή μας κατάσταση, αλλά και αυτό το ιδιότυπο "κοινωνικό σύστημα" της αυθαιρεσίες και της ανοχής, που οικοδομήσαμε τις τελευταίες 10ετίες στη χώρα μας.
Στο ότι αισθανόμαστε σε κάποιο βαθμό συνένοχοι οφείλεται, ίσως, -σε συνδυασμό με το ότι ο "οργανισμός" των μεσαίων στρωμάτων, που αποτελούν την πλειοψηφία της χώρας μας, "έχει πολύ λίπος"- το ότι μέχρι τώρα αντιδρούμε παθητικά στην ανατροπή των δεδομένων στις εργασιακές σχέσεις, τις αμοιβές, τα ασφαλιστικά και τα φορολογικά. Με εξαίρεση κάποιες συνταχνίες "προνομιούχων" και την περαστική "άνοιξη" των "αγανακτισμένων".
Δυστυχώς, δεν έχουμε φτάσει ακόμη στις "επαναστατικές συνθήκες" που, σύμφωνα μες τον λενινιστικό ορισμό, έχουν διαμορφωθεί όταν "η άρχουσα τάξη δεν μπορεί πλέον να κυβερνήσει με τον ίδιο τρόπο και ο λαός δεν θέλει πλέον να κυβερνηθεί με τον ίδιο τρόπο".
Τώρα θα μου πείτε : Τι σ' έπιασε και τα γράφεις όλα αυτά στις πέντε το ξημέρωμα;
Η απάντηση είναι: "Ο πεινασμένος, φούρνους ονειρεύεται".
Δευτέρα 26 Σεπτεμβρίου 2011
Ατέλεια εντύπων
Μπροστά στον ορυμαγδό των μέτρων του "μεσοπρόθεσμου" κι αυτών που το ακολούθησαν, πέρασε "στο ντούκου", χωρίς καμιά φωνή διαμαρτυρίας, η κατάργηση της ατέλειας στα τεχυδραμικά τέλη αποστολής, μέσω των ΕΛΤΑ, των εντύπων που κάλυπταν τις σχετικές προϋποθέσεις (τουλάχιστο τρίμηνη συχνότητα έκδοσης, διαφημίσεις μέχρι 50% των σελίδων τους και έναρξή της μετά από το πέμπτο τεύχος τους).
Σε εφαρμογή του άρθρου 48 του "μεσοπρόθεσμου", λοιπόν, με απόφαση του Υπουργού Επικρατείας υπεύθυνου για τα ΜΜΕ κ. Μόσιαλου, που δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης και τέθηκε σε ισχύ την 1η Αυγούστου 2011, η ατέλεια των ταχυδρομικών τελών στα έντυπα περιορίζεται μόνο σε αυτά που οι ιδιοκτήτες τους είναι, από διετίας τουλάχιστο, επαγγελματίες εκδότες. Όλα τα υπόλοιπα, που εκδίδονται από συλλόγους και κοινωνικούς φορείς και απευθύνονται σε συνδρομητές, τα οποία θα πρέπει να είναι χιλιάδες, καλούνται να καταβάλουν, με βάση το ειδικό τιμολόγιο των ΕΛΤΑ, τετραπλάσια τουλάχιστο ταχυδρομικά τέλη. Για τα περισσότερα από αυτά η αύξηση της δαπάνης αποστολής τους κατά εκατοντάδες ευρώ, συνιστά καταδίκη τους σε θάνατο.
Προφανώς, η απόφαση αυτή δεν αποβλέπει μόνο στην εξοικονόμηση δαπανών του κράτους, αλλά, κυρίως, στο να περιορίσει την ελεύθερη επικοινωνία και τον ελεύθερο διάλογο, να φημώσει τις ανεξάρτητες φωνές στον περιοδικό Τύπο.Ταυτόχρονα, όμως, αποτελεί θανάσιμο πλήγμα στον Πολιτισμό, στον οποίο προσφέρουν πολλά τα έντυπα αυτά.
"Σβησμένες όλες οι φωτιές οι πλάστρες μέσ' στη χώρα..." όπως έγραφε στις αρχές του προηγούμενου αιώνα ο Κωστής Παλαμάς.
Μήπως θά 'πρεπε να κάνουμε κάτι και γι' αυτό;
Σε εφαρμογή του άρθρου 48 του "μεσοπρόθεσμου", λοιπόν, με απόφαση του Υπουργού Επικρατείας υπεύθυνου για τα ΜΜΕ κ. Μόσιαλου, που δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης και τέθηκε σε ισχύ την 1η Αυγούστου 2011, η ατέλεια των ταχυδρομικών τελών στα έντυπα περιορίζεται μόνο σε αυτά που οι ιδιοκτήτες τους είναι, από διετίας τουλάχιστο, επαγγελματίες εκδότες. Όλα τα υπόλοιπα, που εκδίδονται από συλλόγους και κοινωνικούς φορείς και απευθύνονται σε συνδρομητές, τα οποία θα πρέπει να είναι χιλιάδες, καλούνται να καταβάλουν, με βάση το ειδικό τιμολόγιο των ΕΛΤΑ, τετραπλάσια τουλάχιστο ταχυδρομικά τέλη. Για τα περισσότερα από αυτά η αύξηση της δαπάνης αποστολής τους κατά εκατοντάδες ευρώ, συνιστά καταδίκη τους σε θάνατο.
Προφανώς, η απόφαση αυτή δεν αποβλέπει μόνο στην εξοικονόμηση δαπανών του κράτους, αλλά, κυρίως, στο να περιορίσει την ελεύθερη επικοινωνία και τον ελεύθερο διάλογο, να φημώσει τις ανεξάρτητες φωνές στον περιοδικό Τύπο.Ταυτόχρονα, όμως, αποτελεί θανάσιμο πλήγμα στον Πολιτισμό, στον οποίο προσφέρουν πολλά τα έντυπα αυτά.
"Σβησμένες όλες οι φωτιές οι πλάστρες μέσ' στη χώρα..." όπως έγραφε στις αρχές του προηγούμενου αιώνα ο Κωστής Παλαμάς.
Μήπως θά 'πρεπε να κάνουμε κάτι και γι' αυτό;
Τρεις του κλέφτη...
Τρία καραμπινάτα σκάνδαλα αποδίδονται τα δύο τελευταία χρόνια στην "σιδηρά Άννα" της Παιδείας.
Το πρώτο, η εγκατάσταση σε σχολεία της χώρας μας "διαδραστικών πινάκων" που θα έφερναν την επαναστατική "ηλεκτρονική εκπαίδευση" στη Μέση Εκπαίδευση, οι οποίοι μένουν για δεύτερη χρονιά αχρησιμοποίητοι, γιατί το πρόγραμμα δεν είχε συνέχεια.
Την ύψους αρκετών εκατομυρίων ευρώ επένδυση φαίρετε να είχε αναλάβει εταιρεία βασικός μέτοχος της οποίας είναι ο σύζυγος της υπουργού.
Το δεύτερο, η εκτύπωση των σχολικών βιβλίων της τρέχουσας σχολικής χρονιάς, για την καθυστέρηση της οποίας η υποργός αποδίδει την ευθύνη στο Ελεγκτικό Συνέδριο, αποσιωπόντας ότι του έστειλε τα αποτελέσματα του σχετικού διαγωνισμού, -στον οποίο το Ε.Σ. εντόπισε υπερβολικές τιμές σε σχέση με αυτές της αγοράς- με έξι μήνες καθυστέρηση. Γιατί άραγε;
Το τρίτο ήρθε στη δημοσιότητα την περασμένη Κυριακή (25/09). Αφορά την -εκτός ΑΣΕΠ και με αδιαφανείς διαδικασίες- πρόσληψη 150 ατόμων από το Ινστιτούτο Νεολαίας -οργανισμό εποπτευόμενο από το Υπουργείο Παιδείας. Το σκάνδαλο, ωστόσο, δεν αφορά μόνο τη διαδικασία και το γεγονός ότι, σύμφωνα με σχετικές καταγγελίες, ανάμεσα στους προσληφθέντες είναι σελέχη της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ και παιδιά συνδικαλιστών της ΠΑΣΚΕ, μεταξύ των οποίων και τρείς καγόμενοι από το νομό Κοζάνης, εκλογική περιφέρεια της κυρίας Υπουργού. Αφορά και το ότι η προκήρυξη της πρόσκλησης ανακοινώθηκε στις 4/07/2011, ενώ το Ιντιστούτο Νεότητας περιλαμβάνονταν στους 135 υπό κατάργηση Οργανισμούς που είχε ανακοινώσει ένα μήνα πριν, στις 4/06/2011, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Θεόδωρος Πάγκαλος.
Ε λοιπόν, δεν έχουν το θεό τους. Συνεχίζουν θρασίτατοι, ακόμη και σήμερα, τα ίδια που μας έφεραν μέχρι εδώ, βαφτίζοντας τα, μάλιστα, "πατριωτισμό", όπως ακριβώς τα "Τάγματα Ασφαλείας" της Κατοχής..
Όσο για μας, "δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα", συνεχίζουμε να τους ανεχόμαστε.
Ως πότε;
Το πρώτο, η εγκατάσταση σε σχολεία της χώρας μας "διαδραστικών πινάκων" που θα έφερναν την επαναστατική "ηλεκτρονική εκπαίδευση" στη Μέση Εκπαίδευση, οι οποίοι μένουν για δεύτερη χρονιά αχρησιμοποίητοι, γιατί το πρόγραμμα δεν είχε συνέχεια.
Την ύψους αρκετών εκατομυρίων ευρώ επένδυση φαίρετε να είχε αναλάβει εταιρεία βασικός μέτοχος της οποίας είναι ο σύζυγος της υπουργού.
Το δεύτερο, η εκτύπωση των σχολικών βιβλίων της τρέχουσας σχολικής χρονιάς, για την καθυστέρηση της οποίας η υποργός αποδίδει την ευθύνη στο Ελεγκτικό Συνέδριο, αποσιωπόντας ότι του έστειλε τα αποτελέσματα του σχετικού διαγωνισμού, -στον οποίο το Ε.Σ. εντόπισε υπερβολικές τιμές σε σχέση με αυτές της αγοράς- με έξι μήνες καθυστέρηση. Γιατί άραγε;
Το τρίτο ήρθε στη δημοσιότητα την περασμένη Κυριακή (25/09). Αφορά την -εκτός ΑΣΕΠ και με αδιαφανείς διαδικασίες- πρόσληψη 150 ατόμων από το Ινστιτούτο Νεολαίας -οργανισμό εποπτευόμενο από το Υπουργείο Παιδείας. Το σκάνδαλο, ωστόσο, δεν αφορά μόνο τη διαδικασία και το γεγονός ότι, σύμφωνα με σχετικές καταγγελίες, ανάμεσα στους προσληφθέντες είναι σελέχη της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ και παιδιά συνδικαλιστών της ΠΑΣΚΕ, μεταξύ των οποίων και τρείς καγόμενοι από το νομό Κοζάνης, εκλογική περιφέρεια της κυρίας Υπουργού. Αφορά και το ότι η προκήρυξη της πρόσκλησης ανακοινώθηκε στις 4/07/2011, ενώ το Ιντιστούτο Νεότητας περιλαμβάνονταν στους 135 υπό κατάργηση Οργανισμούς που είχε ανακοινώσει ένα μήνα πριν, στις 4/06/2011, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Θεόδωρος Πάγκαλος.
Ε λοιπόν, δεν έχουν το θεό τους. Συνεχίζουν θρασίτατοι, ακόμη και σήμερα, τα ίδια που μας έφεραν μέχρι εδώ, βαφτίζοντας τα, μάλιστα, "πατριωτισμό", όπως ακριβώς τα "Τάγματα Ασφαλείας" της Κατοχής..
Όσο για μας, "δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα", συνεχίζουμε να τους ανεχόμαστε.
Ως πότε;
Πέμπτη 15 Σεπτεμβρίου 2011
Έκτακτη εισφορά ακινήτων
Ας έρθουμε όμως και στην τρέχουσα επικαιρότητα.
Μας λένε ότι γινεται δίκαιη κατανομή της επιβάρρυνσης των νοικοκυριών από την έκτακτη εισφορά στα ακίνητα, επειδή βάζουν υψηλώτερο συντελεστή στις κατοικίες με περισσότερα τετραγωνικά καθώς και σε αυτές που βρίσκονται σε ακριβές περιοχές.
Κανένας όμως από τους σχολιαστές, πολιτικούς της αντιπολίτευσης και δημοσιογράφους, δεν είπε ότι το μέτρο είναι άδικο στο σύνολό του, γιατί η συντρηπτική πελιοψηφία όσων έχουν ιδιόκτητη κατοικία έχουν επενδύσει σ' αυτήν το σύνολο των αποταμιεύσεών τους, αλλά και το εικαζόμενο περίσευμα από το μελλοντικό τους εισόδημα, ενώ κάποιοι άλλοι μικρό ποσοστό των ετήσιων εισοδήματά τους.
Μας λένε ότι γινεται δίκαιη κατανομή της επιβάρρυνσης των νοικοκυριών από την έκτακτη εισφορά στα ακίνητα, επειδή βάζουν υψηλώτερο συντελεστή στις κατοικίες με περισσότερα τετραγωνικά καθώς και σε αυτές που βρίσκονται σε ακριβές περιοχές.
Κανένας όμως από τους σχολιαστές, πολιτικούς της αντιπολίτευσης και δημοσιογράφους, δεν είπε ότι το μέτρο είναι άδικο στο σύνολό του, γιατί η συντρηπτική πελιοψηφία όσων έχουν ιδιόκτητη κατοικία έχουν επενδύσει σ' αυτήν το σύνολο των αποταμιεύσεών τους, αλλά και το εικαζόμενο περίσευμα από το μελλοντικό τους εισόδημα, ενώ κάποιοι άλλοι μικρό ποσοστό των ετήσιων εισοδήματά τους.
Τα ναυάγια της γενιάς των Λαμπράκηδων
Χρειάζεται, άραγε, να δικαιολογήσω την ονομασία του blog μου;
Θα το κάνω για τους νεανικής ηλικίας επισκέπτες μου.
Το πρώτο ναυάγιο της γενιάς μου, όσων, δηλαδή, γεννηθήκαμε αμέσως μετά τον πόλεμο, το ζήσαμε στα παιδικά μας χρόνια. Ήταν το ναυάγιο της Εθνικής Αντίστασης και του Εμφυλίου, που βιώναμε στη βρεφική μας ηλικία στο οικογενειακό μας περιβάλλον και λίγο αργότερα, στο δημοτικό, στα λεγόμενα "πέτρινα χρόνια".
Μια δεκαετία αργότερα, στις 21 Απρριλίου του 1967, ζήσαμε το μεγαλο ναυάγιο της λεγόμενης "Άνοιξης της Δημοκρατίας" και του κινήματος που έδωσε το όνομά του στη γενιά μου.
Περάσαμε επτά χρόνια στη γαλέρα του κάτεργου, για να ζήσουμε, τον Ιούνιο του 1974, ένα ακόμη ναυάγιο των προσδοκιών μας στη διάρκεια του αντιστασιακού αγώνα και της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, με την "ελεγχόμενη μεταπολίτευση".
Επί τρείς δεκαετίες, μετά το 1981, είχαμε την εντύπωση ότι ταξιδεύουμε με κρουαζιερόπλοιο και με ούριο άνεμο. Για να φτάσουμε, τελικά, στο ναυάγιο του μνημονίου που πολλοί, και σωστά κατά τη γνώμη μου, το ονόμασαν ναυάγιο της γενιάς του Πολυτεχνείου. Αν και δεν έγιναν όλοι γιάπηδες.
Και σ' εμάς τους υπόλοιπους, όμως, ταιριάζουν οι θλιβεροί στίχοι του Καβάφη (τους γράφω αποό στήθους): "Α, όταν έχτιζαν τα τύχη πως να μην προσέξω / αλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχπν / ανεπαισθήτως μ' έκλεισαν από τον κόσμο έξω"
Τώρα είμαστε γαζωμένοι στη σχεδία των "αγνακτισμένων", χωρίς να ξέρουμε που παν΄ τα τέσσερα.
Και καλά εμείς που καλά να πάθουμε. Τι μας φταίνε, όμως, τα παιδιά και τα εγγόνια μας;
Θα το κάνω για τους νεανικής ηλικίας επισκέπτες μου.
Το πρώτο ναυάγιο της γενιάς μου, όσων, δηλαδή, γεννηθήκαμε αμέσως μετά τον πόλεμο, το ζήσαμε στα παιδικά μας χρόνια. Ήταν το ναυάγιο της Εθνικής Αντίστασης και του Εμφυλίου, που βιώναμε στη βρεφική μας ηλικία στο οικογενειακό μας περιβάλλον και λίγο αργότερα, στο δημοτικό, στα λεγόμενα "πέτρινα χρόνια".
Μια δεκαετία αργότερα, στις 21 Απρριλίου του 1967, ζήσαμε το μεγαλο ναυάγιο της λεγόμενης "Άνοιξης της Δημοκρατίας" και του κινήματος που έδωσε το όνομά του στη γενιά μου.
Περάσαμε επτά χρόνια στη γαλέρα του κάτεργου, για να ζήσουμε, τον Ιούνιο του 1974, ένα ακόμη ναυάγιο των προσδοκιών μας στη διάρκεια του αντιστασιακού αγώνα και της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, με την "ελεγχόμενη μεταπολίτευση".
Επί τρείς δεκαετίες, μετά το 1981, είχαμε την εντύπωση ότι ταξιδεύουμε με κρουαζιερόπλοιο και με ούριο άνεμο. Για να φτάσουμε, τελικά, στο ναυάγιο του μνημονίου που πολλοί, και σωστά κατά τη γνώμη μου, το ονόμασαν ναυάγιο της γενιάς του Πολυτεχνείου. Αν και δεν έγιναν όλοι γιάπηδες.
Και σ' εμάς τους υπόλοιπους, όμως, ταιριάζουν οι θλιβεροί στίχοι του Καβάφη (τους γράφω αποό στήθους): "Α, όταν έχτιζαν τα τύχη πως να μην προσέξω / αλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχπν / ανεπαισθήτως μ' έκλεισαν από τον κόσμο έξω"
Τώρα είμαστε γαζωμένοι στη σχεδία των "αγνακτισμένων", χωρίς να ξέρουμε που παν΄ τα τέσσερα.
Και καλά εμείς που καλά να πάθουμε. Τι μας φταίνε, όμως, τα παιδιά και τα εγγόνια μας;
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)